ช่วงนี้ผมเริ่มมีความเครียดจนเข้าขั้นโรคจิตแล้วสิ ไม่ทราบว่าเป็นโรคจิตอ่อนๆหรือเต็มขั้นก็ไม่ทราบ ผมเองก็ไม่ทราบว่าจะเครียดทำเบื๊อกอะไรนะครับ จริงๆเจอเรื่องให้เครียดมากมาย แต่ดันมาเครียดเอาง่ายๆ เรื่องเครียดก็มี 3 เรื่องด้วยกัน
- เรื่องสอบ PhD Qualify - คือ ผมส่งรูปเล่มเพื่อขอสอบ PhD Qualify ไปเมื่อปลายเดือนกรกฎาคมที่ผ่านมา ถ้าผมสอบผ่านก็จะได้เป็น PhD candidate แบบสมบูรณ์ แต่ส่งงานผ่านมาเดือนกว่าแล้ว ผมยังไม่ทราบเลยว่าจะได้สอบวันไหน จริงๆมันไม่น่าจะเครียดอะไรเลยนะ สอบเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น ยังไงก็ได้สอบอยู่ดี อืม ... ทำไมต้องเครียดด้วยหว่า ตอนแรก คิดว่าเครียดเพราะว่า ถ้าผมได้ candidate มาแล้ว ผมจะได้เงินเดือนจากมหาลัยเพิ่มอีก 500 เหรียญ ซึ่งมันก็ไม่น้อยทีเดียว คิดเป็นเงินไทยก็หมื่นกว่าบาท แต่ถ้ามหาลัยเขาไม่ยอมปล่อยให้ผมสอบ ผมก็ไม่ได้เงินเพิ่มซะที ... แต่ผมก็เข้าใจน่ะครับว่าช่วงนี้คนขอสอบกันเยอะ ดังนั้น มันเลยล่าช้ากันไปหมด อย่างไรก็ดี นี่คืออาการโรคจิตอ่อนๆแล้ว เพราะกุ้มในเรื่องไม่เป็นเรื่อง
- เรื่องงานวิจัย - ผมอยู่ในช่วงทำ numerical studies ของปัญหาหนึ่งโดยการทดสอบสูตรคณิตศาสตร์ optimization สูตรหนึ่งที่ผมสร้างขึ้นมา และการทดสอบนี้จำเป็นต้องใช้จำนวนตัวแปรขนาดใหญ่หลักแสน พร้อมจำนวนสมการ/อสมการเป็นหลักหมื่น มีอินพุตของพารามิเตอร์อีกหลายร้อยชุด เรื่องมีอยู่ว่า ซอฟต์แวร์ผมที่มีอยู่ทั้ง MATLAB, Mathematica, และ Maple ยังไม่สามารถแก้ปัญหาได้ในเวลาที่พึงพอใจ ส่วนของซอฟต์แวร์ทางด้าน optimization ที่ฟรีืและประมวลผลได้เร็วก็เป็น solver ที่ NEOS แต่รูปแบบภาษาการโปรแกรมมันก็ไม่เอื้ออำนวยในการแก้ปัญหาของผมเท่าไหร่ อีกทั้งบางวัน solver ที่ผมใช้ที่ NEOS ก็เดี้ยงบ้าง ทำให้ส่งงานเข้าไปไม่ได้ เฮ้อ ... อันนี้เครียดจริงๆ เพราะกะว่าจะรีบปั่น journal ให้แล้วเสร็จก่อนสิ้นปีนี้ จะทันเปล่าเนี่ย
- โดนถ้ำมอง - อันนี้เพิ่งเจอมาเมื่อวานนี่เอง เรื่องมีอยู่ว่าผมกำลังเปลี่ยนเสื้อเปลี่ยนกางเกง และเป็นความบกพร่องผมเองแหละ ผมพักในห้องคนเดียว ก็ไม่ได้แคร์สายตาใคร เพราะคิดว่าไม่มีใครแอบมอง แต่ปรากฎว่า มีผู้ชายตรงข้ามห้องผมเขาแอบจ้องมองผม ต้องบอกได้เลยว่าเป็นการจงใจมอง เพราะเขามองมาจากหน้าต่างระบายอากาศจากห้องครัวของบ้านเขาและเขาต้องเหยียบเก้าอี้ขึ้นมามองลอดช่องหน้าต่างด้วยถึงจะเห็น และมันก็ดันมาตรงที่ห้องนอนผมพอดีเลย ... ยุ่งเลยทีนี้ ก่อนหน้านี้ผมโป๊ไปไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง อยู่มาเป็นปีไม่เคยได้สังเกต มีอะไรมาดลใจให้ผมมองไปหน้าต่างบ้านเขาไม่ทราบ พอผมเห็นเขา เขาก็รีบหดหัวลง แล้วผ่านไปสักพักก็โผล่หัวมาจ้องใหม่ ... เรื่องอายที่เขามองผมไม่เท่าไหร่ แต่ผมกลัวมันแอบถ่ายภาพขณะผมแก้ผ้า(อาจมีช่วงเผลอล่อนจ้อน)แล้วร่อนเมลไปทั่วน่ะสิ โิอ่ว ... เครียด!!! เจอคนโรคจิตเข้าให้ เมื่อวาน ผมจิตป่วนเลย ออกมาดูเป็นพักๆ ก็พบว่ามันก็แอบดูผมเป็นพักๆเช่นกัน โอย!... พารานอยด์ไปกันใหญ่ ผมตัดสินใจ เอาหนังสือพิมพ์มาแปะทับหน้าต่างเลย ห้องนอนผมเลยมืดสนิทเลยทีนี้
ถ้าผมจิตเสื่อมจนกระทั่งพารานอยด์แบบ John Forbes Nash นะ ผมก็อยากให้ผลงานผมออกมาดี ไม่ต้องได้โนเบลแบบท่านอาจารย์ Nash ก็ได้ ขอให้ผมจบเอกตามเวลาและได้ผลงานที่มีคุณภาพ ผมก็พอใจแล้วครับ
ต้นฉบับจาก
javaboom.wordpress.com
You need to be a member of Singtip.com to add comments!
Join Singtip.com