สายเลือดของแม่อยู่ในกายเรา สายใยของแม่อยู่ในใจเราเสมอ

เพลง รักเธอทั้งหมดของหัวใจ - โจ้ วง Pause

ในวันแห่งความรัก วันวาเลนไทน์ 14 กุมภาพันธ์ ขอให้ทุกท่านมีความสุขกับคนที่ท่านรักอย่างถ้วนหน้า คนรักมีอยู่รอบข้างเราเลยครับ จงเผื่อแผ่ความรักให้กับคนรอบข้าง และแผ่ความรักและเมตตาให้กับสิ่งมีชีวิตทั้งมวลด้วยนะครับ และในขณะที่เราทุ่มเทความรักอย่างตั้งอกตั้งใจและด้วยความจริงใจให้ใครคนใดคนหนึ่ง อย่าลืมคิดถึงบุพการีที่ได้เลี้ยงดูเรามาจนเติบใหญ่ เมื่อเราได้ร่างกาย ได้ความรักอันยิ่งใหญ่จากท่านมาแล้ว ก็อย่าลืมสละเวลามอบความรัก ความเอาใจใส่ ดูแลท่าน ปรนนิบัติ พูดดีๆกับท่านด้วยนะครับ

เป็นสัจธรรม สังขารมนุษย์ต้องดับสิ้นและเสื่อมสลาย เป็นความเที่ยงแท้ที่มนุษย์หลีกหนีไม่พ้น สำหรับผม คุณแม่ของผมท่านก็ได้จากไปแล้ว ผมก็ยังรักท่านเสมอครับ เพื่อเป็นการรำลึกถึงคุณแม่ของผม ผมขอนำข้อความที่ผมได้เขียนถึงคุณแม่ของผมไว้ในหนังสือที่แจกในงานพระราชทานเพลิงศพของคุณแม่มาบันทึกไว้ในที่นี้ครับ

สายเลือดของแม่อยู่ในกายเรา

สายใยของแม่อยู่ในใจเราเสมอ

มีคำอยู่หนึ่งคำ ที่บูมเพียงนึกถึงโดยไม่ต้องออกเสียงก็ทำให้บูมรู้สึกอบอุ่นได้ คำคำนี้ก็คือคำว่า “แม่” และบูมรู้สึกเสียใจที่ไม่มีโอกาสได้เล่าถึงความรู้สึกของคำคำนี้ให้แม่ฟัง

สมัยที่บูมเรียนปริญญาตรี เป็นครั้งแรกที่บูมต้องห่างไกลบ้าน บูมจำได้ว่า ทุกครั้งที่บูมเหงา ท้อแท้หรือเสียใจ จะมีคำคำหนึ่งบังเกิดขึ้นในจิตใจของบูมโดยไม่รู้ตัว นั่นคือคำว่า "แม่" เพียงนึกถึงคำคำนี้ บูมจะได้รับกำลังใจและความอบอุ่นโดยทันที และหากได้พูดคำคำนี้ออกมาด้วยแล้วล่ะก็ บูมรู้สึกเหมือนกับว่ามีคุณแม่อยู่ข้างๆ จนถึงทุกวันนี้ คำคำนี้ยังคงเป็นคำที่ศักดิ์สิทธิ์และมีพลังงานที่ไม่เคยมอดดับไปเลย และเช่นเดิมคือ พอเอ่ยคำว่า "แม่" ออกมาทีไร คุณแม่ก็จะมาอยู่ข้างๆบูม

ตอนที่บูมได้เป็นพ่อคน บูมเพิ่งมาเข้าใจว่า "ลูก" เป็นอีกคำหนึ่งที่มีความหมายยิ่งใหญ่ และบูมก็ย้อนกลับไปคิดถึงพ่อแม่ว่าต้องเหน็ดเหนื่อยกับบูมมามากเพียงใดกว่าจะเลี้ยงบูมจนเติบใหญ่ถึงทุกวันนี้ จนกระทั่ง ตอนที่แม่ได้เป็นย่าแล้ว แม่ก็ยังยื่นมือมาช่วยบูมกับฝน(ภรรยา)เลี้ยงดูแวร์ซายส์(ลูกสาว) เรียกได้ว่าเหนื่อยจากรุ่นลูกจนมาถึงรุ่นหลานเลย และบูมจำได้ว่าแม่มีเพลงเพราะๆกล่อมให้แวร์ซายส์อารมณ์ดีและหลับสบาย และในช่วงเวลาที่ครอบครัวเรามีความสุขกับชีวิตใหม่ที่เพิ่งกำเนิดนี้ ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า คุณแม่มีโรคร้ายที่พร้อมจะพรากท่านจากเราไปได้ทุกเมื่อ

ในวันที่ทุกคนรวมถึงคุณแม่ได้รู้ว่าแม่เป็นมะเร็งในปอด พวกเราก็ได้ทราบว่า แม่ไม่สามารถทานอาหารได้เหมือนแต่ก่อน แม่ต้องพักผ่อนให้มากๆ นอนให้ตรงเวลา และที่สำคัญคือ แม่ต้องงดใช้เสียง แต่ก็มีหลายครั้งที่คุณแม่เผลอร้องเพลงให้แวร์ซายส์ฟัง ในบางครั้ง แม่ได้อุ้มแวร์ซายส์และก็เต้นไปพร้อมกับร้องเพลง และบูมก็ห้ามแม่ว่าไม่ให้ใช้เสียงอยู่หลายครั้ง แต่เวลาที่ห้ามแม่ไม่ให้ร้องเพลง บูมสังเกตเห็นใบหน้าเศร้าๆของแม่อย่างเห็นได้ชัด จนบางทีที่แม่ร้องเพลง บูมจะทำเป็นลืมไปว่าแม่ป่วย เพื่อให้แม่ได้ใช้เวลากับหลานของท่านให้นานที่สุด

จนถึงวันที่แม่ต้องเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาล ทุกครั้งที่บูม ฝน และแวร์ซายส์ไปเยี่ยมแม่ สายตาที่แม่มองมาที่พวกเรานั้น ช่างดูอบอุ่นและเต็มไปด้วยความรักความห่วงใย แม้ว่าร่างกายของท่านอ่อนแอลงไปทุกทีทุกที แต่ความรักที่ท่านมีต่อพวกเรานั้นไม่เคยลดน้อยลงไปเลย จนถึงวันที่ท่านสิ้นใจ ความรักความห่วงใยของท่านไม่เคยหมดสิ้นไปพร้อมกับชีพของท่าน พวกเรายังรับรู้ถึงความรักที่ยิ่งใหญ่นั้นอยู่เสมอ และนี่ก็คือความรักที่ยิ่งใหญ่ของแม่ เป็นความรักที่ไม่มีวันตาย

เคยมีคนพูดว่า “ความรักไม่มีวันตาย” ก่อนนั้น บูมเคยคิดเอาเองว่าเป็นเพียงคำพูดที่ฟังดูไพเราะ เหมาะสำหรับเขียนลงในจดหมายรัก ร้อยแก้ว ร้อยกรอง และบทเพลงรัก แต่ในที่สุด บูมเองก็เข้าใจความหมาย และบูมเชื่อว่ามีบุคคลเพียงไม่กี่บุคคลในชีวิตของคนคนหนึ่งเท่านั้น ที่สามารถมอบความรักที่ไม่มีวันตายได้ และหนึ่งในนั้นก็คือ “แม่” ของเรานี่เอง และถึงแม้ในวันนี้ ร่างกายของแม่จะต้องดับและเสื่อมสลายไป แต่ว่าสายเลือดและสายใยของแม่จะยังคงอยู่กับลูกกับหลานของแม่ตลอดไป

รักคุณแม่

บูม ฝน และแวร์ซายส์

ต้นฉบับจาก JavaBoom Collections